Εικόνα

‘Ενα ποτήρι με νερό!

Ένα ποτήρι με νερό!
Μία ψυχολόγος, σε μια ομαδική συνεδρία, σήκωσε ένα ποτήρι με νερό. Οι σπουδαστές περίμεναν την κλασική ερώτηση:
«Είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο;»
 Ωστόσο, η ψυχολόγος  ρώτησε: Μπορείτε να μου πείτε πόσο ζυγίζει αυτό το ποτήρι που κρατώ;
Οι απαντήσεις των σπουδαστών κυμαίνονταν μεταξύ 200 και 250 γραμμαρίων.
 Η ψυχολόγος απάντησε: «Το απόλυτο βάρος δεν είναι το σημαντικό. Εξαρτάται από το πόσο χρόνο θα το κρατήσω στο χέρι μου. Αν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν το κρατήσω για μια ώρα, θα πονέσει το χέρι  μου. Αν το κρατήσω για μια μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα παραλύσει. Το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, παραμένει  το ίδιο. Αλλά όσο περισσότερο το κρατώ, τόσο πιο βαρύ και πιο δύσκολο γίνεται και οι συνέπειες αλλάζουν». Και συνέχισε:
 «Οι ανησυχίες, οι αρνητικές σκέψεις, οι μνησικακίες, η αγανάκτηση, ο θυμός, ο φθόνος, η ζήλεια και όλα τα αρνητικά συναισθήματα που πολλές φορές κατακλύζουν την ψυχή μας είναι όπως ένα ποτήρι με νερό. Αν τα νιώσουμε για λίγο,  δεν έγινε τίποτα. Τα πήρε ο άνεμος και τα διέλυσε.  Αν τα σκεφτόμαστε όλη μέρα, αρχίζουν να πονάνε. Και αν μας απασχολούν όλη την εβδομάδα, θα καταλήξουμε να παραλύσει η ψυχή και η θέλησή  μας  και δεν θα μπορούμε  να κάνουμε τίποτα.
Αδειάζετε το ποτήρι όσο συχνότερα μπορείτε με τους τρόπους που  έχετε μάθει και τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας!

Ο ερημίτης και τα ζώα

« Τα ζώα του ερημίτη»
Ένας γέρος βγήκε στη σύνταξη και μια ωραία μέρα, για να ζήσει στη μοναξιά, κατέφυγε στην κορυφή ενός βουνού .Όμως ήταν πολλοί που ήθελαν να τον συμβουλευτούν και ανηφόριζαν καθημερινά αλλά ο ερημίτης πάντα έλεγε ότι ήταν πολύ απασχολημένος .
Κάποια μέρα, ένας επισκέπτης αποφάσισε να τον ρωτήσει:
Γέροντα, δεν βλέπω να έχεις σε κάτι να αφιερωθείς. Δεν έχεις παρά τα ρούχα σου και ένα κρεβάτι από φύλλα δέντρων. Πώς περνάς το χρόνο; Γιατί λες ότι είσαι τόσο απασχολημένος;
Ο γέρος γύρισε και απάντησε ήρεμα:
– Έχω πολλά ζώα να φροντίζω και να προσέχω. Δεν τα βλέπετε, αλλά πρέπει να εκπαιδεύσω δύο γεράκια και δύο αετούς, να καθησυχάζω συνεχώς δύο κουνέλια, να πειθαρχώ ένα φίδι, να παρακινώ έναν γάιδαρο μέρα με τη μέρα και να δαμάζω ένα άγριο λιοντάρι…
«Μα πού είναι όλα αυτά τα ζώα;» ρώτησε με απορία ο επισκέπτης.
-Μέσα σου- είπε ο ερημίτης δείχνοντας το δάχτυλό του στον επισκέπτη- ναι μέσα μου…
Μπροστά στο έκπληκτο πρόσωπο του επισκέπτη, ο ερημίτης εξήγησε:
– Τα δύο γεράκια με σπρώχνουν πάνω σε ό,τι βλέπουν, είναι πολύ περίεργα, αλλά πρέπει να τα αποτρέψω από το να επιτεθούν στο κακό και να κρατήσω μόνο τα καλά. Είναι τα μάτια μου. Και οι αετοί έχουν πολύ δυνατά νύχια. Θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλη ζημιά, γι’ αυτό πρέπει να τους εκπαιδεύσω για να μην πληγώσουν κανέναν… είναι τα χέρια μου.
Και ναι, τα δύο μου κουνέλια είναι πολύ σκανταλιάρικα. Μόλις συναντήσουν μια δυσκολία , προσπαθούν να γυρίσουν πίσω ή να αναζητήσουν εναλλακτικό μονοπάτι για να μην αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Γίνονται πολύ νευρικά και πρέπει να τα καθησυχάσω. Είναι τα πόδια μου .
Τώρα, το ζώο που μου δημιουργεί τους περισσότερους πονοκεφάλους είναι το φίδι … το έχω κλειδωμένο σε ένα κλουβί, και μόλις βγει από αυτό, προσπαθεί να δαγκώσει κάποιον με την παραμικρή αβλεψία. Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός γιατί το δάγκωμα του είναι δηλητηριώδες… Είναι η γλώσσα μου .
Ο καημένος ο γάιδαρος τριγυρνά παραπονεμένος κάθε μέρα . Είναι πολύ πεισματάρης γιατί λέει ότι είναι πολύ κουρασμένος και πρέπει να τον πείθω καθημερινά ότι μπορεί να συνεχίσει έστω και λίγο. Είναι το σώμα μου. Και τελευταίο αλλά όχι

λιγότερο σημαντικό … υπάρχει το λιοντάρι Είναι πολύ άγριο και δύσκολο να τιθασευτεί. Προσπαθώ χρόνια αλλά μόλις πιστεύω ότι κάτι κατάφερα, μουγκρίζει ξανά δυνατά. Είναι πάντα ματαιόδοξο και πάντα και πιστεύει ότι είναι βασιλιάς. Είναι τόσος ο εγωισμός μου. Βλέπεις δεν έχω χρόνο για τίποτε άλλο… Για αυτό είμαι τόσο απασχολημένος…
Ο επισκέπτης γύρισε πολύ προβληματισμένος… στην πόλη 

‘Ενας βασιλιάς κυνηγός…

Ένας βασιλιάς κυνηγός…

Κάποτε σε ένα Βασίλειο, o βασιλιάς του ήταν ανάπηρος, είχε μόνο ένα πόδι και ένα μάτι, αλλά ήταν πολύ έξυπνος , ευγενικός και ικανότατος στη διακυβέρνηση του βασιλείου του. Όλοι οι υπήκοοί του ζούσαν μια ευτυχισμένη και υγιή ζωή χάρη στη σοφή διακυβέρνησή του.

Μια μέρα ο βασιλιάς περπατούσε στο μακρύ διάδρομο του παλατιού και είδε τα πορτρέτα των προγόνων του με ιδιαίτερη προσοχή. Σκέφτηκε ότι μια μέρα τα παιδιά του θα περπατούν στον ίδιο διάδρομο και θα θυμούνται όλους τους προγόνους μέσα από αυτά τα πορτρέτα. Όμως έλειπε το δικό του!

Δεν τολμούσε να το κάνει , λόγω των σωματικών αναπηριών του, και δεν ήταν σίγουρος πώς οι απόγονοί του θα ήταν περήφανοι να εκτίθεται ανάμεσα στα άλλα. Τόλμησε όμως! Έτσι προσκάλεσε πολλούς διάσημους ζωγράφους και από τα άλλα βασίλεια στην αίθουσα του Θρόνου!

Ο βασιλιάς στη συνέχεια τους ανακοίνωσε ότι επιθυμούσε να τοποθετηθεί και το δικό του πορτρέτο ανάμεσα στα τόσα των προγόνων του. Οποιοσδήποτε από τους αξιόλογους ζωγράφους μπορούσε να το κάνει να τον συναντήσει και η αμοιβή του θα ήταν μεγάλη.

Όλοι οι ζωγράφοι γνωρίζοντας την αναπηρία του, αρνήθηκαν ευγενικά την αδυναμία τους και άρχισαν να αποχωρούν ο ένας μετά το άλλο. Απόμεινε μονάχα ένας. Πλησίασε το απογοητευμένο βασιλιά και του είπε:

«Μεγαλειότατε, αναλαμβάνω να το κάνω εγώ και σας διαβεβαιώνω πως θα είναι εφάμιλλο, αν όχι ανώτερο των άλλων πορτρέτων».

Ο βασιλιάς καταχάρηκε και του έδωσε την εντολή να προχωρήσει άμεσα στη υλοποίηση του σχεδίου! Στη συνέχεια ο ζωγράφος γέμισε το σχέδιο με χρώματα. Τέλος, αφού πήρε πολύ χρόνο, είπε ότι το πορτρέτο ήταν έτοιμο!

Δούλεψε σκληρά αλλά και πολύ έξυπνα! Γέμισε τον καμβά με τα θαυμάσια χρώματα της άνοιξης και στο κέντρο έβαλε ένα γεροδεμένο άλογο να καλπάζει με καβαλάρη τον βασιλιά όπου φαινόταν το ένα του πόδι και με το μάτι κλεισμένο να στοχεύει ένα ελάφι που έτρεχε να του ξεφύγει για να γλυτώσει. Το πορτραίτο είχε αφήσει άναυδους όλους όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια! Όλη η αυλή, αλλά και οι ζωγράφοι ήταν περίεργοι και νευρικοί, σκέφτηκαν: «Πώς μπορεί ο ζωγράφος να κάνει το πορτρέτο του βασιλιά όμορφο επειδή ο βασιλιάς είναι σωματικά ανάπηρος Τι θα γίνει αν ο βασιλιάς δεν του άρεσε ο πίνακας;» Αλλά όταν ο ζωγράφος παρουσίασε το πορτρέτο, όλοι στο παλάτι, συμπεριλαμβανομένου του βασιλιά, έμειναν έκπληκτοι.

Ο βασιλιάς ήταν πολύ χαρούμενος που είδε ότι ο ζωγράφος έχει κάνει ένα τόσο όμορφο πορτρέτο κρύβοντας έξυπνα τις αναπηρίες του βασιλιά. Το πλήθος ξέσπασε σε ζητωκραυγές και ασταμάτητα χειροκροτήματα. Ο Βασιλιάς του πρόσφερε μια μεγάλη ανταμοιβή. Και ο ζωγράφος αφού τον ευχαρίστησε αποχώρησε διακριτικά…

Πόσο ομορφότερη θα ήταν η ζωή του καθενός μας αν εστιάζαμε στα θετικά στοιχεία του πλησίον μας και αρνούμαστε πεισματικά να σχολιάζουμε αρνητικές συμπεριφορές και πλευρές της ζωής των εγγύς και μακράν. Αν μιμούμασταν τη μέλισσα που συλλέγει την τροφή της ακόμη και το γαϊδουράγκαθο και δε «κολλούσαμε» σαν τις μύγες σε ό,τι αρνητικό μας «ξινίζει» στον συνάνθρωπό μας!

Μπορεί να είναι εικόνα πουλί και εξωτερικοί χώροι

Φίλοι

Ο βοσκός και το γουρούνι

Ο βοσκός και το γουρούνι

Μια μέρα ένας βοσκός είδε ένα ολόπαχο γουρούνι να βόσκει ανάμεσα στα πρόβατά του στο λιβάδι του. Ο βοσκός ξεφώνησε από τη χαρά του. Το χάιδεψε στη ράχη του και ύστερα το έπιασε δυνατά από τα αυτιά του κι άρχισε να το σβαρνίζει. Εκείνο άρχισε να γρυλίζει όλο και πιο δυνατά, καθώς απομακρυνόταν από το κοπάδι κι άρχισαν να φαίνονται κάποια τσιγκέλια…

. Τα πρόβατα σιωπούσαν, σα να μη συνέβαινε τίποτα Συνέχισαν να απολαμβάνουν το γρασίδι τους. Μερικά από αυτά το ακολούθησαν μέχρι την πόρτα της περίφραξης σιωπηλά… Ακούστηκαν και κάποια άτονα μπε..μπε μπε .. Τίποτα παραπάνω.

Ένα βυζανιάρικο αρνί ακούστηκε να λέει:

«Τι γρυλίζεις έτσι; Δεν έγινε πια κάτι σοβαρό. Λίγο τα αυτιά σου πόνεσαν. Έτσι κάνει και σε κάποια από μας, που φαίνεται να μην τα συμπαθεί και πολύ

Μια γέρικη προβατίνα, που ως τότε σιωπούσε, είπε:

«Βύζαξε λίγο γαλατάκι ακόμη για να μεγαλώσεις… Ίσως τότε μάθεις ότι δεν μπορείς να «παίζεις» το γενναίο, όταν ο κίνδυνος σφυρίζει για άλλον αλλά όλο και σε πλησιάζει…» Καλομελέτα κι έρχεται μας έλεγαν οι σοφοί πρόγονοί μας» και σώπασε…

Είπε και σώπασε…

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και εξωτερικοί χώροι

Mια φορά κι ένα καιρό πολλοί άνθρωποι επισκέπτονταν συχνά ένα σοφό άντρα και κάθε φορά του εξιστορούσαν τα ίδια και τα ίδια προβλήματά τους!

Μια μέρα τους είπε ένα αστείο και όλοι τους γέλασαν με την καρδιά τους. Μετά από λίγα λεπτά τους ξανάπε το ίδιο αστείο και μόνο μερικοί γέλασαν. Το είπε για τρίτη φορά μα κανείς τώρα δεν γέλασε.

Ο σοφός γέρος σκέφτηκε για λίγο και τους είπε:

«Για το ίδιο αστείο δεν γελάτε ξανά και ξανά. Γιατί όμως γκρινιάζετε συνεχώς για το ίδιο πρόβλημα; Το γάλα που χύθηκε δεν μπορείτε να το ξαναμαζέψετε.» Και σώπασε…

Πώς μπορούν οι γονείς να μεγαλώσουν ένα σωστό και ολοκληρωμένο παιδί!

cute mother and child boy playing together indoor

Αιτία όλων των καλών και των κακών, είναι η ανατροφή των παιδιών.

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Πολλοί γονείς εστιάζουν την προσοχή τους στους βαθμούς και τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών τους, όπως φροντίζοντας τα παιδιά να μελετούν, να κάνουν τα μαθήματά τους και να πηγαίνουν έγκαιρα σε μαθήματα ποδοσφαίρου, χορού, κολύμβησης εκμάθησης διαφόρων μουσικών οργάνων, ξένων γλωσσών και άλλων δραστηριοτήτων . Αλλά πολύ συχνά, ξεχνάμε να αφιερώσουμε χρόνο και προσπάθεια για να καλλιεργήσουμε ένα άλλο συστατικό της επιτυχίας και της ανάπτυξης του παιδιού – ένα εξίσου σημαντικό, και ίσως ακόμη πιο ουσιαστικό – το να είναι κάποιος άνθρωπος και μάλιστα χριστιανός χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς!

Αν θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που να είναι πραγματικά άνθρωποι του Θεού, μπορούμε να τα βοηθήσουμε και να τα καθοδηγήσουμε προς συνήθειες και συμπεριφορές που προάγουν θετικά χαρακτηριστικά χαρακτήρα, όπως η ευγένεια, η γενναιοδωρία και η ενσυναίσθηση όχι μόνο προς τα μέλη της οικογένειας αλλά και στην κοινωνία γενικότερα.

Η ακεραιότητα του χαρακτήρα κάνει το σωστό, ακόμα κι όταν κανείς δεν τον παρακολουθεί. Πώς όμως μπορούμε να μεγαλώσουμε ένα παιδί, που θα κάνει το σωστό, ακόμα κι όταν κανείς δεν μπορεί να το δει να το κάνει και όταν μπορεί να μην υπάρχει ανταμοιβή; Μπορεί να γίνει αν εμφυσήσουμε μέσα του την έντονη παρουσία του Θεού στη ζωή του αλλά και στη δική μας ως γονιών.

Θα αναφερθούν μερικοί τρόποι με τους οποίους οι γονείς μπορούν να χτίσουν καλό χαρακτήρα και να βοηθήσουν το παιδί τους να γίνει άνθρωπος του Θεού.

1ο. Καλλιεργούμε την ενσυναίσθηση στο παιδί μας

Η συναισθηματική νοημοσύνη και η ενσυναίσθηση, η ικανότητα να μπαίνει κανείς στη θέση κάποιου άλλου και να εξετάζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, είναι ένα από τα πιο θεμελιώδη χαρακτηριστικά του χριστιανού. Μελέτες έχουν δείξει ότι το να έχει κανείς υψηλό συναισθηματικό πηλίκο —δηλαδή να μπορεί να κατανοεί τα δικά σου συναισθήματα και τα συναισθήματα των άλλων— είναι ένα σημαντικό συστατικό της επιτυχίας στη ζωή.

Για να ενθαρρύνουμε την ενσυναίσθηση στο παιδί μας, το ενθαρρύνουμε να μας μιλήσει για τα συναισθήματά του και να βεβαιωθούμε ότι τα ξέρει και ότι νοιαζόμαστε για αυτά. Όταν συμβεί μια σύγκρουση με ένα φίλο του, ζητούμε να φανταστεί πώς μπορεί να αισθάνεται ο φίλος του και το προτρέπουμε να του δείξει τρόπους διαχείρισης των συναισθημάτων του και να εργαστεί θετικά προς την επίλυση.

Μας δίνεται μια θαυμάσια ευκαιρία να του διηγηθούμε την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη και να κάνουμε μια σύντομη αναφορά εστιάζοντας στους χαρακτήρες της παραβολής και στις συνέπειές τους.

2ο.Διδάσκουμε να προσφέρουν εθελοντισμό

Δυστυχώς η πατρίδα μας υστερεί κατά πολύ στην οργάνωση ομάδων εθελοντισμού διαφόρων μορφών. Η ελληνική οικογένεια λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό εγωιστικά!

Η πράξη του εθελοντισμού μπορεί να διαμορφώσει τον χαρακτήρα του παιδιού μας. Όταν τα παιδιά βοηθούν άλλους, μαθαίνουν να σκέφτονται τις ανάγκες εκείνων που είναι λιγότερο τυχεροί από αυτούς και μπορούν να αισθάνονται περήφανοι για τον εαυτό τους που κάνουν τη διαφορά στη ζωή των άλλων.

3ο.Προσφέρουμε ανταμοιβές με φειδώ

Ένα σημαντικό να θυμόμαστε, όταν ενθαρρύνουμε τα παιδιά να βοηθήσουν τους άλλους να μην τα ανταμείβουμε για κάθε καλή πράξη. Με αυτό τον τρόπο, το παιδί μας δεν θα συσχετίσει τον εθελοντισμό με να παίρνει πράγματα για τον εαυτό του και θα μάθει ότι το να νιώθει καλά όταν βοηθάει τους άλλους ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ανταμοιβή. Η χαρά της προσφοράς είναι η ουσιαστικότερη και μονιμότερη ανταμοιβή για το παιδί μας!

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει περιστασιακά να παίρνουμε το παιδί σας έξω για μια ειδική λιχουδιά ή να του κάνουμε ένα δωράκι γιατί βοηθάει τους άλλους και γιατί εργάζεται για τους άλλους αλλά και με ενδιαφέρον μελετάει τα μαθήματά του.

Ας μην μας διαφεύγει ότι τα παιδιά αγαπούν την ενθάρρυνση και προοδεύουν στην αρετή με τη βοήθεια των γονιών. Μια περιστασιακή ανταμοιβή είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να τους δείξουμε πόσο ευγνώμονες είμαστε για ό,τι καλό έχουν κάνει.

4ο.Διδάσκουμε τους καλούς τρόπους

Το παιδί μας οφείλει να ασκεί τακτικά τις βασικές αρχές των καλών τρόπων , όπως να λέει «Ευχαριστώ» και «Παρακαλώ»; Να μιλάει με ευγενικό τρόπο στους ανθρώπους και να απευθύνεται στους πρεσβυτέρους όπως αρμόζει.Να ξέρει πώς να χαιρετάει σωστά τους ανθρώπους. Να μάθει να χάνει όταν παίζει ένα παιχνίδι με φίλους.

5ο. Τα αντιμετωπίζουμε με ευγένεια και σεβασμό

Τα παιδιά αντιγράφουν κατά γράμμα τις συμπεριφορές των γονιών τους. Ας σκεφτούμε πώς μιλάμε στο παιδί μας. Μιλούμε σκληρά όταν είμαστε θυμωμένοι; Ανάλογα θα πράξει και το παιδί μας όταν κατακλύζεται από αρνητικά συναισθήματα και θυμό.

6ο. Χρησιμοποιούμε όρια.

Δίνουμε σαφείς κανόνες , όρια, ανάλογα με την ηλικία τους, ώστε να γίνουν αυτάρκη και υπεύθυνα και είναι πιο πιθανό να κάνουν καλές επιλογές και σωστούς φίλους. Αν αντιληφθούμε προβλήματα συμπεριφοράς , ψέματα και αυθάδεια τα χειριζόμαστε με αγάπη κατανόηση και σταθερότητα.

Τέλος, δίνουμε στα παιδιά μας ευκαιρίες εκκλησιαστικής αγωγής κι όχι θρησκευτικής! Ευκαιρίες να δουν πώς προετοιμάζεται ένα πρόσφορο με την ευκαιρία ονομαστικής εορτής ενός μέλους της οικογένειας και ποιος ο συμβολισμός του. Στα αγόρια δίνουμε τη δυνατότητα και την ευκαιρία να υπηρετήσουν στο Ιερό του Ναού ως «παπαδάκια». Είναι μοναδικές εμπειρίες που θα χαραχτούν ανεξίτηλα στην ψυχή τους, θα ανακαλούνται αργότερα στη μνήμη τους, κυρίως στην εφηβεία, και θα είναι ικανές να τα αποτρέψουν κατά την ώρα του πειρασμού.

Κλείνοντας, ας μου επιτραπεί να κάνω αναφορά σε ένα σημαντικό βιβλίο ,που θα βοηθήσει ουσιαστικά τους χριστιανούς γονείς στη δύσκολη αποστολή που έχουν στους δύσμοιρους καιρούς μας: «Μεγαλώνοντας παιδιά για τη Βασιλεία του Θεού»,

Φίλιππος Μαμαλάκης, έκδοση «Εν Πλώ»

Αθ.Αστ.Γκάτζιος

Ο χρόνος του Θεού!

Μπορεί να είναι εικόνα πουλί και φύση

Ο χρόνος του Θεού

Αξίζει για μερικά πράγματα να περιμένεις. Είναι ανάγκη να περιμένεις. Εργάζεται ο Θεός. Μόνο που έχει τους δικούς Του ρυθμούς. Ο Θεός εργάζεται πολύ υπομονετικά. Και η φύση το ίδιο κάνει. Ένα λουλουδάκι θ’ ανθίσει όταν έρθει η ώρα του! Όλα αυτά αλλάζουν, αλλά σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς απ’ αυτούς που μας έχει συνηθίσει η τρελή κοινωνία μας. Αυτό το τρέξιμο, αυτός ο πανικός η ταραχή που μας κάνει όλους τόσο πολύ βιαστικούς, αφήνουν τον Θεό αμέτοχο. Ο Θεός δεν μπαίνει σ’ αυτούς τους τρελούς ρυθμούς μας, αλλά κινείται στους ρυθμούς της δικής Του αγάπης και της δικής Του υπομονής.

(†) Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

Άσωτος Υιός

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Δημόσια

Άσωτος Υιός – Ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάςΦρανσουά Ντολτώ Ζεράρ Σεβερέν (Ζ.Σ.): Ο πρωτότοκος έχει δίκιο να είναι θυμωμένος: δεν είναι ζωή η μονότονη ζωή του. Ο πατέρας του, γεμάτος χαρά, του λέει: «Όλα τα δικά μου είναι και δικά σου». Σπουδαίο πράγμα… θα μπορούσε να είχε δώσει στο γιο του ένα κατσικάκι, να γιορτάσει κι αυτός με τους δικούς του φίλους. Υπερβάλλει. Από την άλλη μεριά, αυτός ο γιος είναι υπόδειγμα γιου. Όπως λέει κι ο ποιητής: «Θέλει πολλήν αγάπη για να φτάσεις στην απόφαση να ζεις απλά, με έργα ταπεινά κι ανιαρά». Ο πρωτότοκος δούλευε πάντα αδιαμαρτύρητα και τώρα έχει κάθε λόγο να είναι θυμωμένος. Αυτός είναι αληθινός γιος, έδειξε «πολλήν αγάπη» για έργα που είναι «ταπεινά κι ανιαρά».Φρανσουάζ Ντολτώ (Φ.Ν.): Ναι… Είναι, όπως λένε, πολύ αξιέπαινος! Με αξίες όπως Δουλειά, Οικογένεια, Πατρίδα… Είναι καλός γιος σύμφωνα με τους τύπους και τις προσδοκίες του πατέρα του. Όντως, ένας πατέρας θέλει να είναι εργατικό το παιδί του, να έχει πνεύμα της οικογένειας και να μένει κόντά στο πατρικό του. Έτσι έκανε ο πρωτότοκος. Συμφωνεί σε όλα με το πατέρα του, κι εκείνος είναι πολύ δεμένος με το γιο του: «Εσύ πάντοτε ήσουν μαζί μου και όλα τα δικά μου είναι δικά σου». Οι ζωές τους αλληλοσυμπληρώνονται, σχεδόν συγχέονται. Ο πρωτότοκος είναι, θα έλεγε κανείς, μέρος, προέκταση του πατέρα. Πάντα πειθήνιος, καμία ρήξη. Δεν διαμαρτυρόταν ποτέ. Πάντα υποταγμένος, δούλευε. Έμοιαζε ευτυχισμένος, σε αρμονία με το πεπρωμένο του. Όμως… όμως… Ο πατέρας του είχε σίγουρα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, είχαν πολύ περισσότερα κοινά σημεία οι δυο τους. Σ’ αυτόν είχε στηρίξει τις ελπίδες του: «Ότι είναι δικό μου είναι και δικό σου. Είσαι ο πρωτότοκος. Σε σένα στηρίζομαι. Εσύ θα κληρονομήσεις μετά την περιουσία».Και ξαφνικά, ο πρωτότοκος αρχίζει να ζει τη ζωή του τη στιγμή που ο πατέρας του τον ξεχνά κάπως, ανακαλύπτοντας ότι είναι πατέρας και του μικρότερου. Είναι καταπληκτικό!Ζ.Σ.: Μα γιατί δεν ζήτησε να πάνε να φωνάξουν και τον πρωτότοκο γιο στη γιορτή;Φ.Ν.: Ο πρωτότοκος γιος είναι στα χωράφια, ο πατέρας στο σπίτι. Ξαναβρίσκει έναν γιο που ήταν νεκρός και τώρα ζει. Ανακαλύπτει ότι είναι πάλι πατέρας. Είναι τέτοια η ευτυχία του που δεν μπορεί να περιμένει. Θέλει να χαρεί και να γιορτάσει αμέσως με αυτόν το γιο που ήλθε να του αποκαλύψει την πατρική του «φλέβα». Ακτινοβολεί από τη χαρά του. Τη δείχνει και τη μοιράζεται με όσους βρίσκονται εκεί. Ξαφνικά, φθάνει ο πρωτότοκος. Και τότε, σιγά σιγά, βγάζει το προσωπείο: στρέφεται εναντίον του πατέρα του, «του έχουν έρθει τα πάνω κάτω», όπως λένε. Ως τότε, βλέπετε, ζούσε υποταγμένος στην «ανάγκη», καλός γιος, δούλευε για να παράγει, έτρωγε για να καταναλώνει. Υπάκουος γιος. Με την επιστροφή του άσωτου αδελφού, αλλάζει: τον κυριεύει ο θυμός ενάντια στον πατέρα του. Είναι «εκτός εαυτού», δηλαδή απορρίπτει ανοιχτά τον αδελφό του, τον κατηγορεί ότι ήταν συνεχώς στη καλοπέραση, σπάταλος και, για πρώτη φορά στη ζωή του, απορρίπτει ανοιχτά και τον πατέρα του.Ξαφνικά, στη θέα του πατέρα και του μικρού αδελφού, αφήνει να ξεσπάσει η ζήλεια του. Δεν αντέχει άλλο να καταπιέζονται οι επιθυμίες του εν αναμονή μιας κληρονομιάς που δεν θα ήταν υποχρεωμένος να μοιραστεί. Και πάνω στο θυμό του, κατηγορεί τον πατέρα του ότι τον εκμεταλλεύτηκε, ότι ποτέ δεν του πρόσφερε ένα κατσικάκι να πάει να γιορτάσει με τους φίλους του. Αλλά μήπως το είχε ποτέ ζητήσει;Ζ.Σ.: Άλλωστε, χρειαζόταν έγκριση; Ότι άνηκε στον πατέρα του δεν ήταν και δικό του;Φ.Ν.: Η καρδιά του ήταν στεγνή κι εγωιστική. Δεν είχε φίλους που να τους αγαπά τόσο ώστε να «χάνει χρόνο και χρήμα» μαζί τους. Στη ζωή του, μόνο το ωφέλιμο. Καθόλου χώρος για χαρά, έκπληξη, συνάντηση με τον άλλο, κίνδυνο… ναι, τον κίνδυνο να χάσει, αλλά… να χάσει τι; Τη ζωή του; (Ξαφνικά, αντιλαμβάνεται ότι έχει περάσει δίπλα της).Ζ.Σ.: Ο μικρός αδελφός παίρνει την ελευθερία του. Και τι την κάνει:Φ.Ν.: Καταστρέφεται, ξοδεύεται, παραστρατεί, ρημάζεται, χαραμίζεται, καταρρέει. Απαρνιέται τον πατέρα του, απαρνιέται την οικογένειά του, απαρνιέται όλη την περασμένη του ζωή. Είναι κρίση, ένας παροξυσμός απάρνησης. Γι’ αυτό ήταν νεκρός για τον πατέρα του. Πήρε την ελευθερία του, ο πατέρας το δέχτηκε, το σεβάστηκε. Η πράξη του θα μπορούσε να τον βοηθήσει να σταθεί υπεύθυνα στη ζωή του, δίχως να μείνει πανομοιότυπο του μεγάλου του αδελφού ή πιστό αντίγραφο του πατέρα του. Όμως βαθιά στην καρδιά του, η ελευθερία που έπαιρνε ήταν από αντίδραση, από άρνηση. Αφήνοντας την παιδική ηλικία του, απορρίπτει ότι έχει σχέση με την οικογένειά του, ότι παράδειγμα του έχει δοθεί.Ζ.Σ.: Ο νεαρός αυτός άσωτος έφτασε ως την «κόλαση» του ίδιου του του εαυτού!Φ.Ν.: Ναι, έχουμε ανάγκη την ευχαρίστηση, αλλά αυτό που μας διαμορφώνει είναι η οδύνη, όχι η ευχαρίστηση. Το ίδιο συμβαίνει με όλους μας: πρέπει να πεθάνουμε σε κάτι για να φθάσουμε στην υπόσταση του επιθυμούντος με πραγματική επιθυμία, πέραν της ανάγκης, και με την αγάπη μόνο οδηγό. Έτσι, το παιδί αφήνει το μαστό που του δίνει η μητέρα, για να ανακαλύψει το χαμόγελό της, την παρουσία της, την αγάπη αυτής που το περιβάλλει. Έτσι, σιγά σιγά, ανακαλύπτει ένα πρόσωπο, τη μητέρα του, και συγχρόνως αναγνωρίζει τον εαυτό του παιδί της, συγχρόνως γεννιέται, γίνεται πρόσωπο κι αυτό το ίδιο. Θα ανακαλύψει ότι, από την κατανάλωση, τις ανάγκες και από την περιορισμένη ευχαρίστηση που προσφέρουν, πιο ισχυρές είναι η λεπτή ψυχική ευαισθησία και η ζεστασιά των συναισθημάτων που κάνει να συντονίζονται οι καρδιές.Ζ.Σ.: Έτσι ο γιος γίνεται, θα λέγαμε, πατέρας του εαυτού του. Παύει να είναι το προκομμένο παιδί που ξεπατικώνει τη ζωή των άλλων. Κι αυτό διότι ανακάλυψε έναν πατέρα που του έδωσε τη δυνατότητα να μη μένει παιδί, να ζήσει την εμπειρία που του υπαγόρευε η επιθυμία του.Φ.Ν.: Λέτε ότι είναι ιδιοτελής! Ξέρετε όμως ότι ένας αδελφός δεν «οφείλει» να αγαπά τον αδελφό του, το παιδί δεν «οφείλει» να αγαπά τους γονείς του, ο δεκάλογος απαιτεί να τους τιμά. Οι υγιείς γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά τα παιδιά δεν έχουν καμία υποχρέωση να αγαπούν τους γονείς τους. Όταν γίνουν κι αυτά γονείς, θα αγαπήσουν με τη σειρά τους τα δικά τους παιδιά. Τότε, με τον πόνο που θα τους προκαλέσει αυτή η αγάπη, ίσως καταλάβουν τους γονείς τους… Κατά τη γνώμη μου, μία είναι η αμαρτία: η αμαρτία απέναντι στην επιθυμία μας. Αυτό είναι το αμάρτημα του πρωτότοκου. Ο μικρός αδελφός δεν είχε αμαρτήσει απέναντι στο πατέρα του ούτε απέναντι στο Θεό φεύγοντας από το πατρικό. Αισθάνθηκε όμως αμαρτωλός, αμάρτησε στη συνέχεια διότι, ζώντας την επιθυμία του, υπέκυψε στους πειρασμούς και έδρεψε αποτυχία και απόγνωση. Είχε φύγει θριαμβευτικά, με το μερίδιό του από την πατρική περιουσία, με σχέδια και με ελπίδες. Τώρα, επιστρέφει γεμάτος ντροπή. Και το «βουλώνει». Αμαρτάνοντας, βουλώθηκε έξω από τον ουρανό και από τον πατέρα του, έξω από την ηθική και τη γεννετική τάξη: ως προς αυτό, μέσα στη χαρά του που τον ξαναβρήκε, ο πατέρας εξαγοράζει την αξιοπρέπεια του γιου του, του γιου που τα έπαιξε όλα για όλα και τα έχασε. Αυτό προκαλεί τον οργή του άλλου γιου, που δεν είχε ρισκάρει τίποτα. Το ξαναλέω, για μένα η μόνη «αμαρτία» είναι να μην τολμά κάποιος να ζήσει την επιθυμία του. Η άλλη αμαρτία, περισσότερο αφέλεια παρά «αμαρτία», είναι να αμφισβητούμε την αγάπη που τρέφει για εμάς ο Θεός όταν δεν αγαπάμε πια τον εαυτό μας, και να εξοργιζόμαστε με την αγάπη του Θεού για τους αντίζηλούς μας που δεν την αξίζουν. Τα παιδιά οφείλουν να απελευθερωθούν, να εμφανίσουν,όπως λέμε στη φωτογραφία, τον δικό τους εαυτό για να προσθέσουν τη δική τους, μοναδική αλήθεια στη αργή ωρίμανση του σύμπαντος.«Φρανσουάζ Ντολτώ, Ζεράρ Σεβερέν, Τα Ευαγγέλια και η πίστη – Ο κίνδυνος μια ψυχαναλυτικής ματιάς», εκδόσεις Εστία.

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΚΑΙ Ο ΑΜΜΟΛΟΦΟΣ.

Ένα καινούργιο σύννεφο γεννήθηκε στη μέση μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο Θάλασσα. Αλλά δεν είχε καν χρόνο να μεγαλώσει εκεί – ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα στην Αφρική. Μόνο που, φτάνοντας στην νέα χώρα, ο καιρός άλλαξε: ένας  ολόλαμπρος  ήλιος έλαμψε στον ουρανό και  κάτω απλωνόταν η χρυσή άμμος της  Σαχάρας.

Ότι όμως  συμβαίνει στους νέους ανθρώπους  το ίδιο συμβαίνει και στα νεαρά σύννεφα. Το σύννεφο μας αποφάσισε να απομακρυνθεί  από τους γονείς και τους παιδικούς του φίλους για να γνωρίσει τον κόσμο.

– Τι κάνεις? παραπονέθηκε ο άνεμος. Η έρημος είναι πάντα η ίδια! ξαναγύρνα στον σχηματισμό και πάμε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν εκπληκτικά βουνά και δέντρα!

Αλλά το νεαρό σύννεφο, επαναστατικό από τη φύση του, δεν άλλαξε γνώμη. Μετά από πολύ περπάτημα, συνειδητοποίησε ότι ένας από τους αμμόλοφους του χαμογελούσε. Είδε ότι κι αυτός ήταν νέος, φρεσκοσχηματισμένος από τον άνεμο που μόλις είχε περάσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο μικρούλης αμμόλοφος ερωτεύτηκε τα χρυσαφένια μαλλιά  του σύννεφου.

«Καλημέρα », του είπε. « Πώς είναι η ζωή εκεί κάτω;»

– Έχω τη συντροφιά  των άλλων  αμμόλοφων, τον ήλιο, τον άνεμο και τα καραβάνια που περνούν από εδώ κατά καιρούς. Μερικές φορές κάνει πολύ ζέστη, αλλά αντέχεται. Εσύ πώς ζεις εκεί πάνω;

– Και εδώ υπάρχει ο άνεμος και ο ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι ότι μπορώ να περιδιαβαίνω τον ουρανό και να μαθαίνω πολλά πράγματα!

« Για μένα, η ζωή είναι μικρή », είπε ο αμμόλοφος  « Όταν ο άνεμος επιστρέψει από το δάσος, θα με εξαφανίσει.

– Και αυτό σε στεναχωρεί;

– Έχω την εντύπωση ότι δεν είμαι χρήσιμο για τίποτα.

– Το ίδιο συμβαίνει και με μένα. Μόλις φυσήξει νέος άνεμος, θα πάω νότια και θα μετατραπώ σε βροχή. Σε κάθε περίπτωση, αυτή είναι η μοίρα μου!

Ο αμμόλοφος σκέφτηκε λίγο και, τελικά, είπε:

– Ξέρεις ότι, εδώ στην έρημο,  τη βροχή τη λέμε «Παράδεισο»; Έχω ακούσει αρκετούς θρύλους για τους παλιούς αμμόλοφους. Λένε ότι, μετά τη βροχή, μένουμε καλυμμένοι με γρασίδι και λουλούδια. Αλλά ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό, γιατί σπάνια βρέχει στην έρημο.

– Αν θέλεις, μπορώ να σε καλύψω εγώ με βροχή. Αν και μόλις έφτασα, είμαι ήδη ερωτευμένος μαζί σου και θα ήθελα να μείνω εδώ για πάντα.

– Μόλις σε είδα για πρώτη φορά στον ουρανό, σε ερωτεύτηκα κι εγώ -είπε ο αμμόλοφος-, αλλά αν μεταμορφώσεις τα όμορφα λευκά σου μαλλιά σε βροχή, θα καταλήξεις να πεθάνεις.

« Η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ », είπε το σύννεφο. Υποστιγμής μεταμορφώνομαι και θα σου δείξω τον Παράδεισο.

Και άρχισε να χαϊδεύει τον αμμόλοφο με μικρές σταγόνες, για πολλή ώρα, μέχρι που φάνηκε το ουράνιο τόξο. Την επόμενη μέρα, ο μικρός αμμόλοφος ήταν καλυμμένος με λουλούδια. Άλλα σύννεφα που περνούσαν προς την κατεύθυνση της κεντρικής Αφρικής νόμιζαν ότι αυτό ήταν μέρος του δάσους που αναζητούσαν και έπεσε περισσότερη βροχή. Είκοσι χρόνια αργότερα, αυτός ο αμμόλοφος είχε μετατραπεί σε μια όαση, όπου οι ταξιδιώτες δροσίζονταν στη σκιά των δέντρων.

Και όλα αυτά γιατί, μια μέρα, ένα ερωτευμένο σύννεφο δεν φοβήθηκε να δώσει τη ζωή του από αγάπη.

 Paulo Coelho, Απόδοση από τα Ισπανικά, Αθ. Αστ. Γκάτζιος

Ενσυναίσθηση και παιδί.

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, παιδί, άτομα που στέκονται και εσωτερικός χώρος

Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να μπορεί να « μπαίνει» κανείς  στη θέση κάποιου άλλου και να κατανοεί τι νιώθει ή τι βιώνει.

Στα πρώτα χρόνια της ζωής, τα μικρά παιδιά είναι εκ φύσεως εγωκεντρικά και σκέφτονται κυρίως τον εαυτό τους και τις άμεσες ανάγκες τους. Δεν είναι ακόμη έτοιμα να κατανοήσουν και να αποδεχτούν τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων.

Αλλά η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης είναι μια σημαντική αναπτυξιακή διαδικασία για τα μικρά παιδιά, και μια διαδικασία που μπορεί να τα ωφελήσει όχι μόνο στην παιδική ηλικία αλλά και στην ενήλικη ζωή τους.

Γιατί είναι σημαντική η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης για τα παιδιά;

Η ικανότητα κατανόησης του τι αισθάνονται οι άλλοι, πώς οι δικές τους πράξεις μπορούν να επηρεάσουν τους άλλους και γιατί κάποιος μπορεί να βιώνει συναισθήματα σε μια συγκεκριμένη στιγμή είναι μια πολύτιμη δεξιότητα ζωής που πρέπει να έχουν τα παιδιά.

Η βοήθεια των μικρών παιδιών να αναπτύξουν μια ισχυρή αίσθηση ενσυναίσθησης είναι πολύ ευεργετική:

Βοηθά τα παιδιά να οικοδομήσουν μια αίσθηση ασφάλειας και ισχυρότερες σχέσεις με άλλα παιδιά και εκπαιδευτικούς, βοηθώντας  πολύ στη μάθηση.

Ενθαρρύνει την ανεκτικότητα και την αποδοχή των άλλων.

Προάγει την καλή ψυχική υγεία και τη συναισθηματική τους ισορροπία.

Προωθεί την κοινωνική αρμονία και μπορεί να μειώσει την πιθανότητα εκφοβισμού και το bulling, τόσο πολύ διαδεδομένο σήμερα σε κάθε ηλικία!

Τα οφέλη της ενσυναισθητικής σκέψης οφελούν και στην ενήλικη ζωή.

Πιο ικανοποιητικές σχέσεις και καλύτερος στην αντιμετώπιση των συγκρούσεων

 Η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης είναι ένα ζωτικό δομικό στοιχείο στην ικανότητα του παιδιού  ώστε μπορεί να  ρυθμίζει τα συναισθήματά του, τόσο πολύτιμο για την ικανότητα προσαρμογής και επιτυχίας σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναπτύξουν ενσυναίσθηση;

Οι γονείς είναι οι πρώτοι και πιο ανθεκτικοί δάσκαλοι των παιδιών και η μοντελοποίηση της συμπεριφοράς με ενσυναίσθηση είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους με τους οποίους οι γονείς μπορούν να διδάξουν στο παιδί τους αυτή την πολύτιμη δεξιότητα.

Άλλοι απλοί τρόποι με τους οποίους μπορεί να αναπτυχθεί η ενσυναίσθηση  είναι:

Βοηθούμε το παιδί μας να ονομάσει τα συναισθήματά του, καθώς η κατανόηση των συναισθημάτων του είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα για την κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων

Μιλούμε στο παιδί μας για το πώς μπορεί να αισθάνονται οι άλλοι άνθρωποι και γιατί. Αυτό βοηθά να χτίσει τη συναισθηματική του γλώσσα και να σκεφτεί  τις προοπτικές των άλλων ανθρώπων.

Ίσως ένας από τους απλούστερους τρόπους αλλά πολύ αποτελεσματικός για να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναπτύξουν μια αίσθηση ενσυναίσθησης είναι η ανάγνωση σχετικών βιβλίων μαζί του, κυρίως ιστορίες από τη Βίβλο.

Ασύγκριτο παράδειγμα ενσυναίσθησης είναι η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, αλλά και πολλές άλλες από την αγία Γραφή, καθώς τα παιδιά μαθαίνουν να συνδέουν συναισθήματα και πράξεις με  τους χαρακτήρες και τις ιστορίες που διαβάζουμε ή διηγούμαστε.