Η κραυγή της ερήμου

Ένας ιεραπόστολος από τη στιγμή που έφτασε στο Μαρακές του   Μαρόκου  αποφάσισε  να  κάνει  βόλτα κάθε πρωί  στην έρημο στην άκρη της πόλης . Στην πρώτη βόλτα του πρόσεξε έναν άνδρα   σκυμμένο  πάνω στην άμμο, να τη   χαϊδεύει  με τα χέρια  και να γέρνει τα αυτιά του προς τη γη.

«Είναι τρελός,» σκέφθηκε  ο ιεραπόστολος. Αλλά έβλεπε τον άνδρα κάθε πρωί κατά τη διάρκεια του  περιπάτου του στην ίδια στάση. Του  κέντρισε το ενδιαφέρον  αυτή η παράξενη συμπεριφορά και  αποφάσισε να πλησιάσει  τον ξένο.

Γονάτισε δίπλα του και τον  ρώτησε  σε σπασμένα αραβικά, «Τι κάνεις;»

«Κρατάω συντροφιά στην  έρημο και την παρηγορώ για τη μοναξιά της και τα δάκρυα της.»

«Δεν ήξερα ότι η έρημος  μπορεί να κλαίει. »

«Κλαίει κάθε μέρα, γιατί ονειρεύεται να είναι χρήσιμη στην ανθρωπότητα και να μετατραπεί σε ένα τεράστιο κήπο, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να καλλιεργούν τα λουλούδια και  να βόσκουν τα πρόβατα. »

«Λοιπόν, τότε, πες στην  έρημο ότι εκπληρώνει την  αποστολή της πολύ καλά,»  είπε ο ιεραπόστολος. «Κάθε φορά που περπατώ ανάμεσά της , είμαι σε θέση να κατανοήσω την πραγματική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς ο ανοιχτός  χώρος της μου επιτρέπει να δω πόσο μικρός  είμαι ενώπιον του Θεού. Όταν κοιτάζω την άμμο, φαντάζομαι τα εκατομμύρια των ανθρώπων στον κόσμο που μεγάλωσαν  παρότι ο κόσμος δεν είναι πάντα δίκαιος προς όλους.  Οι αμμόλοφοί της  με βοηθάνε να διαλογίζομαι.  Καθώς βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει στον ορίζοντα, η ψυχή μου γεμίζει με χαρά και πλησιάζω πιο κοντά στο Δημιουργό. »

Ο ιεραπόστολος άφησε τον άντρα και επέστρεψε στις καθημερινές δουλειές του. Έκπληκτος , τον βρήκε το επόμενο πρωινό στον ίδιο χώρο, στην ίδια θέση.

«Είπες στην  έρημο ό,τι σου  είπα;» τον  ρώτησε.

Ο άνθρωπος κούνησε καταφατικά  το κεφάλι.

«Και ακόμα συνεχίζει να κλαίει; Μπορώ να ακούσω τον κάθε  της λυγμό» , απάντησε  ο ιεραπόστολος κι έγειρε το κεφάλι  προς το έδαφος.

«Τώρα κλαίει γιατί πέρασαν χιλιάδες χρόνια νομίζοντας ότι ήταν εντελώς άχρηστη και χαράμισε  όλο αυτό το διάστημα βλασφημώντας  τον Θεό και τον προορισμό της.»

«Καλά, τότε πες στην έρημο  ότι εμείς οι άνθρωποι, παρά τη σύντομη διάρκεια της  ζωής,  περνούμε το μεγαλύτερο μέρος των ημερών μας με τη σκέψη ότι είμαστε άχρηστοι και ότι ο Θεός υπήρξε   άδικος μαζί μας. Σπάνια βρίσκουμε τον λόγο του προορισμού μας.

Όταν  τέλος   φτάνει η στιγμή  όπου αποκαλύπτεται ο λόγος για τον οποίο γεννηθήκαμε, πιστεύουμε ότι είναι πολύ αργά για να αλλάξουμε και  συνεχίζουμε να υποφέρουμε.  Εμείς οι ίδιοι ευθυνόμαστε για το χρόνο  που έχουμε χάσει, όπως και η έρημος. »

» Δεν είμαι βέβαιος ότι η έρημος θα μπει  στον κόπο να το ακούσει «, είπε ο άνθρωπος.  «Συνήθισε να υποφέρει και δεν μπορεί να δει τα πράγματα διαφορετικά.»

«Μέχρι τότε, ας κάνουμε αυτό που κάνω πάντα όταν νιώθω ότι οι  άνθρωποι έχουν χάσει την πίστη τους. Ας προσευχηθούμε. »

Έπεσαν κι οι δυο  στα γόνατά τους και προσευχήθηκαν∙ ο ένας στράφηκε προς τη Μέκκα, καθώς ήταν  Μουσουλμάνος και ο  άλλος ύψωσε τα   χέρια του σε προσευχή∙  ήταν Χριστιανός. Προσευχήθηκαν, ο καθένας  στο δικό του Θεό.

Την επόμενη μέρα, όταν ο ιεραπόστολος επανέλαβε την καθημερινή του βόλτα , ο άνθρωπος δεν ήταν πια εκεί. Το έδαφος όπου συνήθιζε να αγκαλιάζει την άμμο φαινόταν να είναι υγρό, σαν να  είχε σχηματιστεί μια μικρή πηγή. Στους επόμενους μήνες της  άνοιξης  μεγάλωσε και οι κάτοικοι της πόλης εκεί  ύψωσαν ένα πηγάδι.

Ο τόπος  τώρα ονομάζεται «Το Πηγάδι των Δακρύων της Ερήμου» . Λέγεται ότι εκείνοι που πίνουν από το  νερό του  μπορούν να μετατρέπουν  την αιτία της δυστυχίας τους σε  αιτία της χαράς τους και  καταλήγουν  να βρούνε  τον αληθινό προορισμό.

Paulo Coelho, Μετάφραση από τα Ισπανικά

Advertisements

One thought on “Η κραυγή της ερήμου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s